Merhaba Sevgili Ziyaretçiler
Bazen insan, hayatındaki birini kaybetmemek için kendinden ne kadar uzaklaştığını fark etmez. Söylemek istediklerini içine atar, rahatsız olduğu davranışları görmezden gelir, kendi ihtiyaçlarını erteler. Bütün bunları yaparken tek bir düşünceye tutunur: “Yeter ki o kişi hayatımda kalsın.”
Peki, bir başkasını kaybetmemek için kendimizden vazgeçtiğimizde geriye kim kalır? Bir insanın hayatımızda bulunması, bizim kendi hayatımızda var olmamamız pahasına mı gerçekleşmelidir?
Birinci Bölüm: Yalnız Kalma Korkusu Bize Neler Yaptırır?
Yalnızlık, herkesin hayatının bir döneminde karşılaşabileceği doğal bir duygudur. Ancak bazı insanlar için yalnız kalma ihtimali, başlı başına bir korkuya dönüşür. Bu korku, yalnızca romantik ilişkilerde değil; arkadaşlıklarda, aile bağlarında ve sosyal çevremizde de kendisini gösterebilir.
Birini kaybetmemek için sürekli alttan almak, kendi fikirlerimizi söylemekten çekinmek, haksızlığa uğradığımızda sessiz kalmak ya da istemediğimiz şeylere evet demek zamanla alışkanlık hâline gelebilir.
İnsan bazen karşısındaki kişinin sevgisini kaybetmemek için kendi değerini ikinci plana atar. Onun beklentilerine göre davranır, onun istediği kişiye dönüşmeye çalışır. Hatta bir süre sonra kendi isteklerinin ne olduğunu bile hatırlamakta zorlanabilir.
Oysa bir ilişkide anlaşmak başka, kendinden vazgeçmek başkadır. Her ilişkide fedakârlık olabilir; fakat fedakârlığın sürekli aynı kişiden beklenmesi, zamanla dengenin bozulduğunu gösterir.
Unutmamak gerekir ki yalnız kalmamak için sürdürülen her ilişki, insanı mutlaka mutlu etmez. Bazen kalabalıkların içinde de kendimizi hiç olmadığı kadar yalnız hissedebiliriz.
İkinci Bölüm: Başkalarını Kaybetmemek Uğruna Kendimizi Kaybetmek
Bir insanın hayatımızdaki yerini korumak istememiz son derece doğaldır. Sevdiğimiz insanlarla bağlarımızı sürdürmek, onları anlamaya çalışmak ve gerektiğinde taviz vermek ilişkilerin bir parçasıdır. Ancak bu çabanın bir sınırı olmalıdır.
Sürekli karşı tarafın ruh hâline göre hareket ediyorsak, kendi düşüncelerimizi açıklamaktan korkuyorsak ve huzurumuz başkasının onayına bağlı hâle gelmişse burada üzerinde düşünmemiz gereken bir durum vardır.
Çünkü insan, kendisini sürekli geri plana attığında yalnızca karşısındaki kişiye değil, kendisine olan güvenine de zarar verebilir.
Bir süre sonra şu sorular ortaya çıkar:
“Ben gerçekten böyle mi düşünüyorum, yoksa onu kırmamak için mi susuyorum?”
“Bu ilişki içinde mutlu muyum, yoksa yalnız kalmamak için mi devam ediyorum?”
“Karşımdaki insan beni olduğum gibi kabul ediyor mu, yoksa yalnızca beklentilerine uyduğum sürece mi yanımda?”
Bu soruların cevapları her zaman kolay olmayabilir. Bazen yıllardır sürdürdüğümüz bir ilişkinin içinde kendimizden ne kadar uzaklaştığımızı görmek zaman alır.
Ancak şunu da unutmamalıyız: Kendi sınırlarımızı korumak bencillik değildir. Her isteğe evet dememek, her davranışı kabul etmemek veya gerektiğinde mesafe koymak, insanlara değer vermediğimiz anlamına gelmez. Aksine, kendimize de değer verdiğimizi gösterir.
Üçüncü Bölüm: Yalnız Kalmak mı, Kendinden Vazgeçmek mi?
İnsan bazen bir ilişkiyi bitirmekten, bir arkadaşlığı geride bırakmaktan ya da alıştığı çevreden uzaklaşmaktan korkar. Çünkü bilinmeyen bir hayat, alışılmış mutsuzluktan daha ürkütücü gelebilir.
Fakat her bitiş bir kayıp değildir. Bazı ayrılıklar, insanın kendisine yeniden yaklaşabilmesi için gerekli bir alan yaratır.
Yalnız kalmak, değersiz olmak demek değildir. Bir insanın hayatında o an kimsenin bulunmaması, sevilmeye layık olmadığı anlamına gelmez. Bazen insanın kendisini dinleyebilmesi, ne istediğini anlayabilmesi ve kendi hayatını yeniden düzenleyebilmesi için yalnızlığa ihtiyacı vardır.
Elbette burada amaç herkesten uzaklaşmak veya hiçbir ilişkide fedakârlık yapmamak değildir. Sağlıklı ilişkiler karşılıklı anlayış, güven, saygı ve emek üzerine kurulur. İnsan hem sevebilir hem de kendi sınırlarını koruyabilir. Hem bir başkasına hayatında yer açabilir hem de kendi kimliğinden vazgeçmeyebilir.
Önemli olan, birinin yanında kalabilmek için kendimizi sürekli değiştirmek zorunda hissetmemektir.
Bazen bir adım geri çekilmek, bir süre sessiz kalmak ve kendi ihtiyaçlarımızı yeniden değerlendirmek gerekir. Çünkü kendimizi kaybettiğimiz bir yerde başkalarıyla kurduğumuz bağların da sağlıklı kalması zordur.
Sonuç: Kendimizi Kaybetmeden Sevebilmek
Hayatımıza giren herkes bizimle aynı yolu yürümek zorunda değildir. Bazı insanlar uzun yıllar yanımızda kalır, bazıları ise hayatımızın yalnızca belirli bir dönemine eşlik eder. Bu durum, yaşananların değersiz olduğu anlamına gelmez.
Ancak bir insanın hayatımızda kalması için kendi kişiliğimizi, düşüncelerimizi ve değerlerimizi sürekli feda ediyorsak, belki de üzerinde yeniden düşünmemiz gereken şey o ilişkinin kendisidir.
Kendimizi sevmek, başkalarını sevmekten vazgeçmek değildir. Aksine, bir başkasına değer verirken kendimize de aynı değeri gösterebilmektir.
Bir sonraki yazımızda, insanın kendi değerini neden başkalarının davranışlarına göre belirlediğini, onaylanma ihtiyacının özgüven üzerindeki etkilerini ve gerçek özsaygının nasıl geliştirilebileceğini konuşmak üzere…
Takipte kalın.
Ve unutmayın: Bir başkasını kaybetmemek için kendinizi kaybetmeyin. Çünkü hayatınızdan biri gittiğinde yeniden bir yol bulabilirsiniz; fakat kendinizden uzaklaştığınızda, yeniden kendinize dönmenin ne kadar zaman alacağını bilemezsiniz.
