Kendi Hayatının Yönünü Çizmek: Başkalarının Beklentilerinden Özgürleşmek

Kendi Hayatının Yönünü Çizmek: Başkalarının Beklentilerinden Özgürleşmek

•4 dk okuma

Merhaba sevgili ziyaretçiler.

Bazen insan, kendi hayatını yaşadığını düşünürken aslında başkalarının kendisi için çizdiği yolda ilerlediğini fark eder.

Bir karar verirken ailesini düşünür.

Bir adım atmadan önce çevresinin ne söyleyeceğini hesaplar.

Bir hayal kurar ama gerçekleşmesi için önce başkalarının onayını bekler.

Zaman geçer…

İnsan herkesi memnun etmeye çalışırken kendisine ne istediğini sormayı unutur.

Bir gün durup kendi hayatına baktığında ise aklından şu soru geçer:

“Ben gerçekten kendi istediğim hayatı mı yaşıyorum, yoksa başkalarının benden beklediği kişiye mi dönüşüyorum?”

Belki de insanın hayatındaki en önemli dönüm noktalarından biri, bu soruyu kendisine dürüstçe sorabildiği andır.

Birinci Bölüm: Herkesi Memnun Etmek Mümkün mü?

İnsan sosyal bir varlıktır.

Sevilmek, kabul görmek ve çevresindeki insanlarla iyi ilişkiler kurmak ister.

Bu son derece doğaldır.

Ancak kabul görme isteği hayatımızın merkezine yerleştiğinde, kendi kararlarımızı başkalarının tepkilerine göre vermeye başlayabiliriz.

Bir iş seçerken ailemizin beklentilerini öncelik hâline getirebiliriz.

Yaşamak istediğimiz yeri değil, çevremizin uygun bulduğu yeri tercih edebiliriz.

Bir ilişkiyi sürdürmek isteyip istemediğimizi düşünmek yerine, ayrılırsak insanların ne söyleyeceğine odaklanabiliriz.

Hatta bazen sırf birini kırmamak için kendi sınırlarımızı aşarız.

Başlangıçta bunlar küçük fedakârlıklar gibi görünür.

Fakat yıllar boyunca tekrarlandığında insanın içinde bir huzursuzluk oluşabilir.

Çünkü başkalarının isteklerine sürekli yer açarken kendi isteklerimize yer kalmayabilir.

Üstelik herkesi memnun etmek mümkün değildir.

Bir insanın doğru bulduğu kararı diğeri yanlış bulabilir.

Birinin cesaret olarak gördüğünü başkası sorumsuzluk olarak değerlendirebilir.

Birinin anlamlı bulduğu bir hayali diğeri gereksiz görebilir.

Bu nedenle hayatımızı herkesin onayını alabileceğimiz bir noktaya taşımaya çalışmak bizi bitmeyen bir arayışın içine sokabilir.

Çünkü başkalarının onayını kazanmak için kendimizden vazgeçersek, kazandığımız kabulün içinde bile kendimizi eksik hissedebiliriz.

İkinci Bölüm: Kendi Kararlarını Vermek Neden Zordur?

Kendi kararlarımızı vermek kulağa kolay gelebilir.

Peki ya kararımız birilerini hayal kırıklığına uğratacaksa?

Ya çevremiz bizi anlamazsa?

Ya yanlış bir seçim yaparsak?

İşte bu sorular, çoğu zaman bizi alıştığımız yerde tutar.

Çünkü alışkanlıklar güvenli hissettirir.

Bildiklerimizi sürdürmek, yeni bir yol denemekten daha az korkutucu olabilir.

Fakat bir şeyin tanıdık olması, onun bizim için doğru olduğu anlamına gelmez.

Bazen sırf eleştirilmekten korktuğumuz için bir fırsatı değerlendirmeyiz.

Bazen başarısız olma ihtimalinden dolayı bir hayali erteleriz.

Bazen de kendi kararlarımızın sorumluluğunu üstlenmek yerine, başkalarının bizim için karar vermesine izin veririz.

Böylece yanlış bir şey olduğunda kendimizi daha az sorumlu hissedebiliriz.

Ancak bunun da bir bedeli vardır.

Çünkü başkalarının seçtiği bir hayatın içinde yaşarken, zamanla kendi yönümüzü belirlemekte zorlanabiliriz.

Elbette başkalarının görüşlerini dinlemek önemlidir.

Deneyimli insanların tavsiyelerinden yararlanabilir, sevdiklerimizin kaygılarını dikkate alabiliriz.

Fakat dinlemekle teslim olmak aynı şey değildir.

Birinin fikrini önemsemek, kendi fikrimizi değersiz görmek anlamına gelmez.

Olgunluk, kimseyi dinlememek değil; dinlediğimiz insanların sözleriyle kendi aklımız ve değerlerimiz arasında sağlıklı bir denge kurabilmektir.

Üçüncü Bölüm: Kendi Hayatının Sorumluluğunu Üstlenmek

Kendi hayatının yönünü belirlemek, her zaman büyük ve cesur kararlar vermek değildir.

Bazen küçük bir seçimle başlar.

İstemediğimiz bir şeye nazikçe hayır demek…

Uzun zamandır ertelediğimiz bir hedef için ilk adımı atmak…

Kendimizi başkalarıyla kıyaslamayı bırakmak…

Bir karar verirken yalnızca çevremizin beklentilerini değil, kendi ihtiyaçlarımızı da dikkate almak…

Bunların her biri, insanın kendi hayatında yeniden söz sahibi olmasını sağlayabilir.

Ancak burada önemli bir ayrıntı vardır.

Kendi kararlarımızı vermek, her zaman doğru kararlar vereceğimiz anlamına gelmez.

Yanılabiliriz.

Yanlış bir yol seçebiliriz.

Beklediğimiz sonucu alamayabiliriz.

Fakat kendi seçimlerimizin sorumluluğunu üstlenmeyi öğrendiğimizde, hatalarımızdan ders çıkarma imkânımız da artar.

Çünkü artık yalnızca başkalarının kararlarının sonuçlarını yaşamıyoruzdur.

Kendi hayatımızı anlamaya, değerlendirmeye ve gerektiğinde yeniden yönlendirmeye başlarız.

Bazen bir kararın doğru olup olmadığını ancak onu deneyimledikten sonra anlarız.

Bu yüzden her adımda kesinlik aramak yerine, elimizdeki bilgilerle düşünmek, olasılıkları değerlendirmek ve gerektiğinde yön değiştirebilmek önemlidir.

Ayrıca kendi yolumuzu seçmek, sevdiklerimizi hayatımızdan çıkarmak anlamına gelmez.

İnsan hem ailesini sevebilir hem de kendi kararlarını verebilir.

Hem başkalarını önemseyebilir hem de kendi sınırlarını koruyabilir.

Hem sorumluluk sahibi olabilir hem de kendi hayallerinin peşinden gidebilir.

Önemli olan, başkalarına yer açarken kendimize de yer bırakabilmektir.

Sonuç

Hayatımız boyunca birçok insanla karşılaşırız.

Bazıları bize yol gösterir.

Bazıları deneyimleriyle ufkumuzu genişletir.

Bazıları ise farkında olmadan kendi beklentilerini bizim hayatımızın merkezine yerleştirmemize neden olur.

Bu nedenle zaman zaman durup kendimize sormamız gerekir:

“Bu kararı gerçekten istediğim için mi veriyorum, yoksa birilerini hayal kırıklığına uğratmaktan korktuğum için mi?”

Bu sorunun cevabı her zaman kolay olmayabilir.

Ancak kendimize karşı dürüst olduğumuzda, hangi seçimlerin bize ait olduğunu daha iyi anlamaya başlayabiliriz.

Unutmayalım ki kendi hayatımızı yaşamak, yalnızca istediğimizi yapmak değildir.

Sonuçlarını düşünmek, sorumluluk almak, başkalarının haklarına saygı göstermek ve gerektiğinde hatalarımızı kabul etmek de bu yolculuğun bir parçasıdır.

Fakat bütün bunları yaparken kendi varlığımızı ve isteklerimizi sürekli ikinci plana atmak zorunda değiliz.

Belki de artık başkalarının bizim için çizdiği sınırları değil, kendi değerlerimizi ve gerçek imkânlarımızı dikkate alarak ilerlemenin zamanı gelmiştir.

Çünkü hayat, herkesin beklentilerini karşılamaya çalışırken tüketilecek kadar kısa…

Ve kendi yolumuzu keşfetmek için her zaman yeni bir adım atma imkânımız var.

Bir sonraki yazımızda, insanın iç dünyasına dair yeni bir konuyu konuşmak üzere…

Takipte kalın.

Ve unutmayın: Herkesin sizin için çizdiği yolda ilerlemek zorunda değilsiniz. Başkalarının sesini duyarken kendi sesinizi de duyabiliyorsanız, hayatınızın yönünü belirlemek için ilk adımı atmışsınız demektir.