Merhaba sevgili ziyaretçiler. Bugünkü yazımızda bazı insanların neden bir kişiyi takıntı haline getirdiğini, bunun psikolojik nedenlerini ve insan ruhunda bıraktığı izleri konuşacağız. Çünkü bazen insan bir başkasını sevdiği için değil, kendi içindeki eksikliği onun üzerinden tamamlamaya çalıştığı için vazgeçemez.
Birinci Bölüm
Hayatta herkes birilerini merak eder.
Sever.
Özler.
Ama bazen bu duygular normal sınırların dışına çıkar.
İnsan, karşısındaki kişiyi olduğu gibi görmek yerine zihninde yeniden yaratmaya başlar.
Onun ne yaptığını düşünür.
Kiminle konuştuğunu merak eder.
Hayatını sürekli takip etmek ister.
Ve zamanla kendi hayatı ikinci plana düşer.
İşte o anda sevgi, yerini takıntıya bırakmaya başlar.
Çünkü takıntı, karşımızdaki kişiden çok kendi içimizde çözemediğimiz boşluklarla ilgilidir.
İkinci Bölüm
Psikolojide insanlar bazen eksik hissettikleri duyguları başka insanlara yükler.
Onlardan değer görmek isterler.
Onlardan kabul beklerler.
Onlar mutlu olursa kendilerinin de mutlu olacağını düşünürler.
Oysa hiçbir insan başka bir insanın eksikliğini tamamen dolduramaz.
Takıntılı düşünceler ise tam tersini söyler.
“Onsuz yapamam.”
“Onu kaybedersem ben de eksilirim.”
“Onu sürekli takip etmeliyim.”
Bu düşünceler zamanla zihni yorarken, ruhu da tüketmeye başlar.
Çünkü insan, kendi hayatını yaşamayı bırakıp başka bir hayatın etrafında dönmeye başlar.
Üçüncü Bölüm
Takıntı yalnızca bağlandığımız kişiye zarar vermez.
En büyük zararı insana kendisi verir.
Çünkü her gün aynı düşünceler arasında sıkışıp kalır.
Her hareketi anlamlandırmaya çalışır.
Her sessizliği kendine yorar.
Her paylaşımı üzerine alınır.
Ve fark etmeden özgürlüğünü kaybeder.
Oysa sağlıklı bir bağ, insana nefes aldırır.
Takıntı ise insanın nefesini daraltır.
Gerçek sevgi insanı büyütür.
Takıntı ise insanı küçültür.
İnsan ancak kendi değerini fark ettiğinde, başkasını hayatının merkezi olmaktan çıkarabilir.
Sonuç
Hiç kimse, başka bir insanın eksik kalan yanını tamamlamak için yaratılmadı.
Gerçek huzur, bir başkasına tutunmakta değil; insanın kendi içinde sağlam bir yer edinebilmesindedir.
Birini sevmek güzeldir.
Ama kendini unutacak kadar bağlanmak, sevgiden çok yorgunluk getirir.
Belki de en büyük özgürlük, bir başkasını kontrol etmeye çalışmadan yaşayabilmektir.
Bir sonraki yazımızda insanların neden bazı kişileri sürekli kontrol etme ihtiyacı hissettiğini ve bunun ilişkiler üzerindeki etkilerini konuşmak üzere…
Takipte kalın.
Ve unutmayın: Bir insanı sürekli düşünmek, ona sahip olduğunuz anlamına gelmez; çoğu zaman sadece kendi içinizde çözemediğiniz duyguların sesidir.